บทที่ 47 บทที่47/10

น่านฟ้าชะงักกับเสียงเรียกที่ลอยตามลม ร่างสูงของหนุ่มน้อยหันไปตามเสียง สายตาคู่หวานปะทะกับดวงตาคู่คมเข้าอย่างจัง

“ทะ ท่าน”

“ใช่….ฉันเอง ตกใจอะไร”

มันก็ต้องตกใจอยู่แล้ว เพราะคนตรงหน้าของน่านตอนนี้ ไม่ใช่เทพบุตรนิ เขาเป็นซาตานเสียมากกว่า

“คือ…ผมแค่แปลกใจว่าทำไมท่านมายืนตรงนี้”

“ฉันจะยืนตรงไหน มันก็เรื่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ